همایش بین‌المللی مرکز محات به تعویق افتاد‎!

این متن را در فضایی آکنده از خشم، مقاومت و همبستگی، و در مواجهه با یورش جدید امپریالیستی علیه حاکمیت ملی ایران، برای شما می‌نویسیم. بابت تأخیر در این مکاتبه صمیمانه پوزش می‌خواهیم.

همان‌گونه که در فراخوان اولیه‌ و اعلانات متعاقب آن اشاره شده بود، برنامه‌ریزی ما از ابتدا با آگاهی از تهدید مستمر تجاوزات امپریالیستی صورت گرفت؛ وضعیتی که ریشه در نقش محوری ایران در منطقۀ عربی–ایرانی و در موضع ضدسلطۀ کشورمان برای مقابله‌ با دخالت‌ها و تجاوزات آمریکا–صهیونیسم در غرب آسیا دارد. امید ما بر این بود که چنین سناریویی محقق نشود؛ اما اکنون گویی تحقق این تهدیدات دشمن از همیشه ممکن‌تر شده است.

بی‌تردید، تحلیل جامع رسیدن به نقطۀ کنونی و همین‌طور رویدادهای 18 و 19 دی ماه در زمان مقتضی ضروری خواهد بود. با این حال، با توجه به شکاف عمیق میان واقعیت‌های موجود در میدان و جنگ رسانه‌ایِ جاری، لازم می‌دانیم به چند نکتۀ اساسی اشاره کنیم: اعتراضات اولیه در واکنش به سیاست‌های اقتصادی نولیبرالیِ اخیرِ اجراشده در دولت کنونی به ریاست آقای مسعود پزشکیان شکل گرفت— سیاست‌هایی که در هم‌افزایی با رژیم فراگیر تحریم‌های دشمن عمل می‌کنند. این اعتراضات اما به‌سرعت توسط نیروهای امپریالیستی مصادره شد و به تلاشی سازمان‌یافته و مسلحانه برای تغییر رژیم در ایران بدل گردید. در این روند، عناصر آموزش‌دیدۀ وابسته به نهادهای اطلاعاتی خارجی به‌کار گرفته شدند و تاکتیک‌هایی به اجرا درآمد که یادآور خشونت‌های داعش بود. برای آشنایان با تاریخ ایران و منطقه، الگوی عملیاتی این تحرکات شباهت بسیاری با کودتای سازمان‌یافتۀ سیا و ام‌آی۶ علیه دولت دکتر مصدق در سال ۱۳۳۲ داشت که از جمله می‌توان به استفاده از عوامل اجیرشده و بازتولید همان ساختار آشوب خیابانی البته در ابعادی بسیار بزرگتر و از طریق شیوه‌های نوین ارتباطی قرن 21 اشاره کرد. این الگوها همچنین برای کسانی که ویرانی سوریه را از منظری ضدسلطه مطالعه کرده‌اند، طعم تلخ آشنایی را تداعی می‌کرد.

اگرچه این تلاش برای بی‌ثبات‌سازی ظرف چند روز مهار شد، اما دستگاه رسانه‌ای امپریالیستی در امتدادبخشی موثر به این آشوب، کوشید تصویر ادامۀ حضور «مردم» در خیابان را تا چند هفته مخابره کرده و روزانه به تولید آمار جدید و بالاتری از کشته‌شدگان بپردازد. هدف نهایی از مانور رسانه‌ای وسیع حول این وقایع غم‌بار «تولید رضایت» در نهادها و جوامع غربی برای یک کارزار نظامی علیه ایران بود. متاسفانه، خطر تجاوز مستقیم ایالات متحده با توجه به افزایش چشمگیر حضور سازوبرگ نظامی این کشور در نزدیکی آبهای ما و در منطقۀ غرب آسیا در سطح بالایی قرار دارد. بر این اساس، و بنا به توصیۀ دانشگاه، به این جمع‌بندی رسیده‌ایم که برگزاری یک گردهمایی بزرگ بین‌المللی در ایران در مقطع کنونی اقدامی سنجیده نیست.

ما عمیقاً از استقبال شما و ارسال مقاله‌های خود برای مشارکت در همایش سپاسگزاریم؛ اقدامی که نشان‌گر عزم شما برای مداخله موثر و جمعی در راستای پیشبرد دانش ضدسلطه و برآمده از منظر ایرانی است. ما بی‌تردید این رویداد را پس از بازگشت نسبی ثبات، برای زمانی دیگر برنامه‌ریزی خواهیم کرد —هرچند به‌خوبی آگاهیم که این ثبات نیز در منطقۀ غرب آسیا امری مشروط و ناپایدار است.

همچنین از شما دعوت می‌کنیم که همچنان بر روی مقالات خود کار کنید؛ چرا که ما متعهد به انتشار یک کتاب از مجموعه‌مقالات این همایش هستیم.

لطفاً در صورت وجود هرگونه پرسش با ما تماس بگیرید.

پایدار و سربلند باشید؛

کمیتۀ برگزارکنندۀ همایش

مرکز مطالعات مقاومت، حاکمیت ملی و توسعه (مُحات)

دانشگاه تهران